Yandık da Yanılmadık

Ömer Yıldız - 1 Temmuz 2011 - Türkiye / Türkiye Solu

Facebooktwittergoogle_plusredditlinkedinmail

Biz sevdik, onlar yaktı.

Hep ezileni sevmek, sevdiğini kaybetmek oldu yazgımız. “Ecel” bize hep erken geldi. Daha tamamlamadan hayallerimizi aldı. Her ölümde öldük. Yangın düştü yüreğimize. Öyle azdık ki; ölümümüzü hissedemezlik edemedik. Öyle aynıydık ki; ölmeden hissedemezdik.

Hep arkamızdan timsah gözyaşı döktüler. “Çok üzüldük” “olmasaydı iyiydi” dediler ancak yine de öldürdüler.

Nazım’ı hapsettiler, kovdular ve sonra “sevdiler” Keşke yaşanmasaydı dediler.

Denizleri astılar, “suçsuzdular, kimseyi öldürmemişti” dediler. Asmak isteyenler zaten salyalarını tutamazken, asmak istemediklerini söyleyenler bugün “Ergenekoncuları” savundukları gibi savunamadılar mecliste.

Zaten topyekun faildiler Dersim katliamında. Çorum’da Maraş’da.

Kendilerinden olanı yücelttiler. Bizden olanın mezarına gitmeyi suç saydılar. Adını andığımızda ölülerimizden korktular.

İnsan yaktılar ki “cehennemi” dünyada yaşatıp “tanrı” olmak hevesiyle. Kendi düşüncesindeki cehennemi yaşatarak “sevaba” girdiler!

Yaktılar,yıktılar, öldürdüler ama hep onlar haklıydılar!?

Bitmedi.

Batıni dedi, deri yüzdü, bitmedi.

Alevi dedi, kelle kesti, bitmedi.

Kürt dedi, kan akıttı, bitmedi.

Eşkıya dedi, gaz sıktı, can aldı bitmedi.

Bitiremedi.

Çok öldürdü, çok katil oldu.

Biz öldük, bitmedik.

Yandık, bitmedik.

Düzen bizi hiç sevmedi.

Zaten bu yüzden dünyaya hiç barış gelmedi.

Biz onları da sevdik ama yetmedi.

Dünyada ne kötüler eksildi ne de biz.

Hep barış istedik ama hep “kötüydük” biz!?

Yaşadık, yaşıyoruz hep akıntıya karşı kürek.

Topyekun bir yürek.

Bilerek, isteyerek.

Yandık da yanılmadık…

Facebooktwittergoogle_plusredditlinkedinmail

› tags: Sivas Katliamı /

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.